Umut Sarıkaya

sanki butun gunduz maclarini ankaragucu oynuyormu$ gibi geliyor du$undukce.ceza alaninin buyuk kismi kumlu, orta ve tac cizgisinin sarimsi cimli oldugu bir ankaragucu-galatasaray maci izliyoruz. izliyoruz dediysem televizyonun yarisindan izliyoruz. ekranin diger yarisina tul ve uclu koltuk yansiyor. koltuk kipirtisiz, arada bir tul oynuyor. di$ardan bir araba sesi geliyor. sokak cok bo$. sapsari bir gune$ ortaligi yakiyor ortaligi. ekranin yarisina arada bir galatasarayli semih giriyor. cim sari, gune$ sari, semih sari. iyice sarariyor ortalik. bogazim kuruyor. iceri kocaman, sert kabuklu, uzun bacakli, ye$ilimsi bi bocek giriyor birden. tavana carpa carpa ilerliyor odanin icinde, bize dogru yakla$iyor, elimizi savuruyoruz, pike yapip televizyona carpiyor. sonra yeniden tavana carpmaya ba$liyor. abimle odanin icinden cikarmaya cali$iyoruz, ben gidip tulu aciyorum, abim de elindeki kirlenti savuruyor ye$il bocege dogru, uzerine dogru gelince uclu koltugun uzerinde ko$arak kacmaya ba$liyor. bocek odanin her yerine dogru hareket ediyor ama bir turlu pencereye yakla$miyor. elimizdeki kirlentleri tavana atarak vurmaya cali$iyoruz. abim en sonunda du$uruyor bocegi. halida yuruyerek elimizden kacmaya cali$iyor. kirlentleri dovuyoruz ama yurumeye devam ediyor. abim ko$uyor icerden tuvalet terligini getirip akitiyor sari kanini bocegin. bocegi terligin uzerine alip tuvalete goturuyorum, klozete atiyorum. yuzuyor ye$il olusu suda, sanki tek bacagi hareket ediyor gibi. ustune tukurup iceri gidiyorum. her $ey normal, maci izlemeye devam ediyoruz abimle. semih yetmiyormu$ gibi bir de galatasarayli cuneyt giriyor ekranin yarisina, iyice sarariyor ortalik. niye izliyoruz galatasaray-ankaragucu macini iki takimi da tutmuyoruz. once sariyer’li, sonra be$ikta$’liyiz. ama hep ankaragucu maci izliyoruz. bogazimiz kuruyor, ye$il viski $i$esinden ilik su iciyoruz. annem hala gelmedi pazardan, babam da yazlari sahildeki beyaz park gazinosunda kasiyerlik yapiyor. televizyonu kapatip di$ari cikalim diyorum abime, cevap vermiyor. plastik topun ustune tukenmez kalemle sariyer yazmaya cali$iyor. y’yi yazarken eli kayiyor y’nin kuyrugu uzuyor.
icim cok sikiliyor.

kafami islatip, cok bol $ortumla di$ari cikiyorum. kimse yok sokakta. bakkalin oraya gidiyorum, kar$isindaki duvarda biraz oturuyorum. gune$ tam tepemde. hava oyle sicak ki bakkala bile kimse gelmiyor. etrafa bakiyorum biraz. bakayim terligi du$urmeden ayagimin en ucuna ne kadar yakla$tiricam diye bir deneme yapiyorum, ayagimi egerek kaydiriyorum. yetmiyor biraz daha kaydirayim diyorum. terlik du$uyor ayagimdan. mecburen duvardan iniyorum. terligi giyiyorum. biraz yuruyup ayagimi savuruyorum. terlik firliyor ayagimdan done done ilerde duruyor. sicak asfaltta seke seke gidiyorum, giyiyorum. bi daha, daha havaya savurarak ucuruyorum terligi, yukselip $ap diye du$uyor yere. devami uzayliyorum terligi, mahalleyi $ap $ap diye inletiyorum. ya$li bi kadin camdan kafasini cikariyor "cocuk git kapinin onunde oyna. gurultu yapma hasta var, hasta" diye kovuyor beni. dokuz ya$indayim, canim cok sikiliyor, hava cok sicak, kimse yok, butun bunlar yetmezmi$ gibi bir de hasta var. icim muthi$ sikiliyor. neyse ki hemen geciyor. eve dogru giderken abimi elinde karpuz dilimiyle goruyorum. "ver lan bir di$" diyorum. vermiyor, git al annemden diyor. eve girmeden kapidan karpuzu alip yanina gidiyorum. bo$ bo$ konu$madan yuruyoruz, "sahile gidelim, denize gireriz" diye tutturuyorum. "ne denizi lan babamin yanina gidiyoruz para alicaz, berbere gidicez" diyor. gazino evimize 20 dakika uzaklikta. 20 dakikadir karpuzlar elimizde, kabugun beyaz kismini bile bitiriyoruz. kagit gibi olan kabuklari atip gazinoya giriyoruz. icerisi balik ve raki kokuyor. geceye hazirlik yapiliyor, icerde hic mu$teri yok. babam kasada hesaplar yapiyor. bizi gorunce dev, uc katli orgun oraya goturuyor. arkalardaki bir masaya oturtuyor. ye$il fasulye, pilav ve kola getiriyor garsonlar. personel yemegini yiyoruz. yedikten sonra babamin yanina gidiyoruz. para veriyor, "berberden ciki$ta dogruca eve gidin, yuzerken filan gormiyeyim sizi" diyor. berbere gidiyoruz. abim "onunki uc numara, benimki amerikan olacak" diyor berbere. ikimizinkini de uce vurup yolluyor bizi eve. kil dolu kafalarimiza $aplata $aplata eve gidiyoruz. yolda arkada$imiz boklu’yu goruyoruz. kirpikleri birbirine yapi$mi$ boklu’nun. "niye gelmediniz lan denize, celik gibiydi su" diyor. "mac vardi" diyor abim. eve dogru yuruyoruz boklu’dan ayrilip. gunler ne kadar uzun 9 ya$indayken, gune$ bir turlu batmiyor. kel kafalarimiz yandikca yaniyor bayiri cikarken, icim cok sikiliyor.

buyudum, babamin yazin kasiyerlik yaptigi ya$a geldim. abim evlendi cocugu oldu, semih, cuneyt futbolu birakali yillar oldu. artik pek fazla gunduz maci yapilmiyor yine de oglen evde oturuyorum. arada bir pencereden kafami uzatiyorum, kavrulan asfaltta sokakta tek ba$ina oynayan cocuk goruyorum. "sktir git lan buradan. git kapinda oyna." diye onu kovuyorum.


Umut Sarıkaya

Çekirge Sıçrayışları #1

Sefa,Gokhan ve ben,Sefa'nın evindeyiz  kadın dogum sınavından muhtemelen 1 hafta önce.Ben yerde oturuyorum yanımda da Sefa var,Gökhan karşımızda.Ellerimizde de o meşhur not var, öyle bir not ki ezbere bilmeden geçmek pek olası değil eğer şanslı değilseniz.

Klasik olarak ben o nota pek bakamamışım, yine de soru,cevap yapıyoruz.Akşam üzeri başladık ama ben bilemedikçe soruları sıkıntı basıyor bana bir yandan da uykum geliyor."Şimdi yatayım da sabah erken kalkar çalışırım"   butonum yanıp sönmeye başlıyor.Vakit ilerliyor ben sorulardan bir tek gebelikte diabete hakimim,onu nasıl oluyorsa adım gibi biliyorum ki zaten öğrenilmesi de diğerlerine göre daha kolay.

Birden keşke bana bunu sorsalar diyorum ama sorulmayacağından da adım gibi eminim çünkü sınavın inanılmaz kazık olacağına inancım tam.Biraz daha vakit geçiyor ben pes ediyorum eve doğru yol alıyorum,hava hafiften serin ve benim de acayip moralim bozuk kalan bir haftada nereleri çalışacağımı düşünüyorum onca şeyi nasıl ezberlerim diye hayıflanıyorum.

Eve gelip yatıyorum,derken 1 hafta geçiyor hızlıca.Önce yazılı sınava giriyorum ucundan da olsa geçiyorum onu, sıra sözlü de sabah 08.30 dikildiğim poliklinik kapısı önünde stres ve uykusuzluk içindeyim ama bizim kızların şıklığı ve güzelliği dikkatimden kaçmıyor.Ben de o ince ve güzel kravatımla podyumdayım artık.

Listenin sonlarında benim adım ve içeri 3'er 3'er alıyorlar zaman geçmek bilmiyor,yazılı sınavdan düşük almam nedeniyle içeride beni harcayacaklarından ve bırakacaklarından emin bir şekilde huzursuzca beklemekteyim,yavaş yavaş çıkıyor ilk girenler,kimisi ağlıyor kimisi sevinç içinde, onlara sorulan soruları  öğrenerek onları eliyoruz aklımızca bir daha sorulmayacağını düşünerek, bir yerden sonra ben de bırakıyorum notları saat 12.00'yi geçiyor tek tük kalıyoruz artık.Benden önce giren 35 kişiden 5'i kalıyor bile emin şekilde bu sayı artabilir de o an bilemiyoruz.

Zamanı geliyor ben 2 kızla beraber giriyorum içeri,bu arkadaşlarımın yazılı notları gerçekten çok iyi ve formaliteden birer soru soruluyor onlara ama onlar sözlünün de hakkını vererek güzelce anlatıyorlar o soruları ve sıra bana geliyor,hoca bana dönüyor ve;

-"sen de bize gebelikte diabeti anlat" 

not:sefa ve gokhan da gectiler.

Tylol Hot

Semptomatik tedavi diye bir şey var,bu yaklaşım daha çok yaşam kalitenizi düzeltmeye yönelik bir yaklaşım.Yaşam kalitesi derken birden 2000 dolarlık elbise giyen insanlardan olmayacaksınız elbette ama "fırk fırk" çektiğiniz burnunuz artık akmayacak.Yani hastalığınızın belirtileri özellikle sizi yoran ve rahatsız eden belirtileri azalacak.

Verdim ben de nazal dekonjestanın dibine, parasetamolün dibine rahat ettim şimdi biraz.Gerci birazdan uyku bastırır ama değer buna. Bu bünye ne ilaçlar ne tedaviler yedi kıçı kırık bir virüs mü dağıtacak beni.

Little Miss Sunshine

Anadolu Liseleri'ne ilkokul 5. sınıfta yapılan sınavla öğrenci alınan,ilköğretimin 8 yıl olmadığı yılların son dönemlerinde Eskisehir Kılıçoğlu Anadolu Lisesi'nde eger hafizam yanıltmıyorsa perşembe günleri 8. saatte "kol saati" adı altında bir ders vardı.Şimdi bakıyorum da ne komikmiş bu isim neyse konu bu değil.

Neydi peki bu "kol saati" onu anlatmak gerek önce,hani kollara ayrılırdık öğrenciyken çevre, resim, gezi-gözlem inceleme... diye gider bu,işte o kol bu kol.Bu ders saatinde her sınıftan o kolun görevlisi-kolcusu mu demeli artık-  ve bir de sorumlu öğretmen gelirdi ve amaçsızca oturulurdu,ilk zamanlarda katılsak da zamanla sınıf camından basketbol oynayanları izlemekten üst sınıflarla futbol oynamaya terfi ettik ve uğramaz olduk o derse.Zaten ne arayan vardı ne soran, o zamanlar pek uyanamamış olsam da bu saatin yeni kızlarla tanışmak için ideal bir ortam olduğunu idrak eder gibiyim şimdilerde.

Yanlış kalmadıysa aklımda ben 6. sınıf ya da 7. sınıftım ama 6 olsa gerek.Bizim kolda,ne koluydu ömrümün sonuna kadar düşünsem gelmez aklıma ki pek bir önemi de yok,üst sınıflardan bir kız ve tahmin ettiğiniz gibi bir de çocuk vardı.Ben bu iki karakteri de sadece ismen tanıyorum ve uzaktan gözlemlemekteyim o zamanlar.Aklımda kalan kadarıyla çocugun bu kıza afinitesi hayli yüksek, kızın tavrı neydi tam hatırlamasam da cok güler yüzlü bir kız olduğu kalmış aklımda.

Gel zaman git zaman iş oluyor sanırım ama cocuğun uğraşları da gözümün önünde,bahsettiğim yıllarda cep telefonu,caldırma,mesaj atma gibi kavramlar oldukça uzak bize,o zamanlar da cepte -varsa-biraz para ve anahtar  sadece.Çocuk bir gun kıza "ben arayacagım şimdi annen açacak bir sürü tantana olacak,o kim falan diye soruşturacak"  demişti galiba.

Yine gel zaman git zaman  derken bu arkadaşların arası oluyor.Hayat devam ediyor,günler geçiyor 8. sınıf sonunda ben  okuldan kanatlanıyorum,ortaokuldan görüştüğüm insan sayısı 2-3 onlarla da yolda,sağda solda karşılaşıyoruz.Lise bitince de taa ki facebook çıkana kadar ortaya görmüyorum kimseyi pek.

 Eskişehir'de cumartesi akşamları pop müziği son ses veren Neslihan adında bir abla var,oldukça da popüler beni pek sarmasa da maksat muhabbet,arkadaşlarla birlikte olmak adına gidiyorum.Gidebilmek için bazen de rezervasyon istiyorlar yoksa sıkıntı olabiliyor.Bizde de rezervasyon yok ki hayatında rezevervasyonla oturup kalkmış insanlar değiliz  zaten.Para kazandırmak için insanlara bir de sıraya mı yazılacağız derim hep, her neyse ablanın sunduğu hizmeti küçümsemek gibi olmasın ve konu da dağılmasın daha fazla,geri dönelim şimdi.Derken arkadaş "dert etme,bizim bir uzak akraba var onlar içeride onların yanına gideriz" diyor,"iyi abi" diyorum her ne kadar sevmesem   ve istemesem de insanların başına çöreklenip sıkıştırmayı, onlar eller havaya yaparken umursamazlar zaten diyorum içimden.

Gidiyoruz mekana ve artık içerideyiz sis bulutu ve karanlığın içinden yardırarak buluyoruz masayı ve sahiplerini ama o da nesi: masanın bir ucunda benim kol derslerinden bildiğim bu çift oturuyor,inanamıyorum arkadaşıma soruyorum bunlar kaç yıldır beraber diye o da "cok yıldır" deyince parçalar birleşiyor bende,hafiften bir merhaba ve iyi akşamlar'dan sonra öbür uca çörekleniyoruz biz ama benim aklım hala bu çiftte çünkü hayretler içerisindeyim halen, nasıllar,vay be..ler uçuşuyor kafamın içinde.Nereden baksan 10 yıl bu dahası sözlü olduklarını öğreniyorum,artık ne son ses haykıran popçu ablayı ne de başka bir şeyi düşünüyorum.O yıllar o günler o kol dersleri geliyor aklıma, hafif bir tebessüm beliriyor yüzümde.Takdir ediyorum aşkı, takdir ediyorum sabrı ya da aslında bilmediğim daha pek çok şeyi.Elimdeki bira şişesini kaldırıyorum usulca onlara doğru ,

"mutluluğunuza"...